İsveç’te bipolar bozukluğu bulunan 14 bin 694 hastanın verilerinin incelendiği bir çalışmada, diyabet ve obezite tedavisinde kullanılan semaglutidin psikiyatrik hastaneye yatışlarla ilişkisi değerlendirildi.

Acta Psychiatrica Scandinavica dergisinde yayımlanan araştırmada, hastaların semaglutid kullandıkları dönemlerde herhangi bir psikiyatrik nedenle hastaneye yatış hızının yüzde 21, bipolar bozukluk atağı nedeniyle yatış hızının ise yüzde 17 daha düşük olduğu bildirildi.

Yaklaşık 6 yıllık takip süresini kapsayan çalışmada, her hastanın ilacı kullandığı ve kullanmadığı dönemler kendi içinde karşılaştırıldı. Tedavinin ilk 30 günü değerlendirme dışında bırakıldığında psikiyatrik yatışlardaki düşüş yüzde 22 olarak hesaplandı. Madde kullanım bozukluğu olan hastalar dışlandığında da düşüş yüzde 20 seviyesinde kaldı.

Bulguları değerlendiren İç Hastalıkları Uzmanı Dr. Burak Uzel, çalışmanın semaglutidin bipolar bozukluğu tedavi ettiğini göstermediğini belirtti. Uzel, aynı hastaların ilaç kullandıkları ve kullanmadıkları dönemlerin karşılaştırılmasının ve farklı analizlerde benzer sonuçların elde edilmesinin dikkat çekici bir klinik bulgu olduğunu ifade etti.

Uzel, bipolar bozukluğu bulunan ve diyabet veya obezite nedeniyle semaglutid kullanması gereken hastalar açısından çalışmanın psikiyatrik güvenlik bakımından da önemli bir bulgu sunduğunu kaydetti.

Araştırmada liraglutid ve dulaglutid ile yapılan analizlerde psikiyatrik hastaneye yatışlarda istatistiksel olarak anlamlı bir azalma tespit edilmedi. GIP ve GLP-1 reseptörlerini birlikte etkileyen tirzepatid ise çalışmada incelenmedi.

Semaglutidin gözlenen etkisinin kilo kaybı ve kan şekeri kontrolünün yanı sıra beyindeki ödül sistemleri, nöroinflamasyon ve oksidatif stres üzerindeki olası etkileriyle ilişkili olabileceği değerlendirildi.

Dr. Uzel, araştırmanın gözlemsel olması nedeniyle semaglutid kullanımı ile psikiyatrik yatışlardaki azalma arasında doğrudan bir neden-sonuç ilişkisi kurulamayacağına dikkat çekti.

Semaglutidin mevcut durumda bipolar bozukluğun tedavisinde kullanılmaması gerektiğini belirten Uzel, ilacın lityum, antipsikotikler veya diğer duygudurum düzenleyicilerinin yerine geçemeyeceğini vurguladı. Uzel, bulguların değerlendirilmesi için semptom kontrolü, hastalık atakları, hastaneye yatış ve ölüm oranlarını inceleyen randomize kontrollü çalışmalara ihtiyaç bulunduğunu ifade etti.